Information
Date: Maart 2000
Title: Spelen met vuur
Source: Hit Parader
Translator: Dutch translation from English by
Ton
Press Article
Op het podium en daarbuiten vormen de leden van Rammstein een, wat zich het best laat omschrijven als een, indrukwekkende verschijning. Zanger Till Lindemann torent boven iedereen uit die hem omringt, toetsenist Flake staart boos naar vriend en vijand, terwijl gitaristen Richard kruspe en Paul Landers het geluid van deze Teutoonse verschrikkingen kracht bijzetten met hun onophoudelijke zes-snarige aanval. Vanwege hun bewust andere richting in de rock-scene - en vanwege het feit dat je je meteen te pletter kan schrikken van hun uiterlijk en geluid - is dit Duitse zestal (waar ook drummer Christoph Schneider en bassist Oliver Riedel in zitten) in slechts 2 jaar tijd uitgegroeid van een relatief onbelangrijke verschijning tot een belangrijke positie in de heavy metal wereld. Het valt niet te ontkennen dat de no-nonsense verschijning die Rammstein uitstraalt snel het respect en de angst van vrijwel iedereen die hen heeft meegemaakt, heeft verdient.
Uiterlijk en houding, echter, zijn niet het allesomvattende van de Rammstein- ervaring. Deze zichzelf noemende "horror romantici" zijn nu eenmaal een ongelooflijk opwindende, ontzettend originele en verbazingwekkend inventieve rock en roll band. Hun creatieve gebruik van een onrealistisch aantal bellen, bliepjes en piepjes als tegenwicht en versterking van hun recht-toe recht-aan superluide muzikale uitingen heeft ervoor gezorgd dat zij apart staan als een zwerende vinger tussen de doorsnee rap/metal verkopers die meegroeien in het late '90-er jaren rockcircuit.
Misschien nog wel het meest verbazingwekkend is dat zij het voor elkaar hebben gekregen om al hun recente successen te realiseren zonder ook maar iets van hun culturele en muzikale integriteit op te offeren. Zij zingen (en geven interviews) nog steeds alleen in het Duits. Zij spelen nog steeds een soort zwaarbeladen Euro-techno-metal dat gegarandeerd staat voor rillingen langs de ruggegraat bij de meer gevoelige leden van de soortgelijke muzikale gemeenschap. Zij steken zichzelf nog steeds in brand tijdens hun podium acts. Ondanks het feit dat veel veel leden van de Amerikaanse media een voorspoedig einde voorspelden voor deze groep vanwege hun onbereidheid zich aan te passen aan de Amerikaanse normen, lijkt het er duidelijk op dat deze Berlijnse inwoners het laatst zullen lachen. Want Rammstein mag dan wel de meest ongewone hardrockband zijn die momenteel de Aarde bewoont, in een muzikaal domein gevuld met rare persoonlijkheden en gekken betekent dat zeker iets!
"Wanneer we in Amerika toeren, proberen zoveel mensen te beschrijven wat wij doen en proberen zij dit te analyseren," zei Flake. "Wij begrijpen niet waarom zij dat doen - ze zouden het gewoon moeten accepteren voor wat het is. Amerika schijnt het nodig te vinden om alles in hokjes te plaatsen, zodat zij het kunnen begrijpen. Wij passen niet in zo'n hokje. Rammstein is niet zoals iedere andere band en we proberen ook niet te klinken of te lijken op welke andere band dan ook. Wij zijn Rammstein."
Ongetwijfeld, Rammstein is Rammstein - en geen andere groep uit de hedendaagse muziekscene schijnt of gewillig of in staat te zijn om deze groep's angstaanjagende rol in het hardrock universum op te kunnen vullen. Het succes is snel gekomen en het kwam in een extra grote dosis voor deze "rammende steen," al vragen sommigen vragen zich af of het succes van de groep te danken is aan hun onconventionele "nieuwigheid" of aan hun werkelijke rock en roll verdiensten. Wat gebeurt er, zo vragen deze sceptici zich af, wanneer het nieuwe eraf is? Wat gebeurt er wanneer de Amerikaanse tieners besluiten dat zij werkelijk willen begrijpen waar hun favoriete groep over zingt - ookal is dat een beetje vreemd uitgedrukt in het schreeuw-totdat-je-oren-ervan-bloeden domein van de heavy metal?
Terwijl de leden van Rammstein dit soort vragen al vele malen eerder hebben gehoord, toch zien zij niet de noodzaak voor kant-en-klare antwoorden voor deze vragen. Sterker nog, zij hebben waarschijnlijk nog niet eens de tijd genomen om te overwegen wat de consequenties zouden zijn van enige potentiele terugslag tegen te arrogante Arische manieren die zij tegenkomen in hun muziek en via de pers. In alle eerlijkheid, aangezien deze jongens nooit echt uit waren op Amerikaans succes in de eerste plaats, zullen plotselinge veranderingen in hun commerciele fortuin aan deze kant van de Atlantische Oceaan waarschijnlijk worden behandeld met dezelfde intensiteit als die bij een verloren paperclip.
"We vonden het leuk om in Amerika te spelen," verklaarde Lindemann. "Maar toen we rondreisden, waren we erg verrast toen we realiseerden hoe verschillend delen van jullie land zijn. In Europa is het totaal anders. In Amerika, wat de ene stad leuk vindt, is niet noodzakelijkerwijs was een andere stad leuk vindt. Het is vreemd. Maar we hebben niet geprobeerd om Amerika ons te laten begrijpen of ons goed te vinden. Zij moesten ons accepteren zoals we zijn. Het is lonend om te zien dat velen dit doen."
Ondanks hun halsstarrige weigering dit toe te geven, zou het aannemelijk zijn dat de wonderen van het Amerikaanse landschap om zijn minst een kleine invloed hebben gehad op de dagelijkse kijk op het leven van de Rammstein brigade. Want als je bent opgegroeid achter de Muur in het communistische tijdperk in Berlijn, hebben de eerste ervaringen met zoveel-je-maar-kunt-eten buffets, zoveel-je-maar -kunt-kopen winkelcentra en zoveel-je-maar-kan-verdienen concerten de neiging een ieders gevoel van realiteit lichtelijk aan te passen. Maar je moet het deze gasten nageven, zoals vertoont op hun Live Aus Berlin cd - en ook op de bijbehorende video - blijven deze rockers onverminderd Teutonisch als altijd. Toch zal men zich afvragen of de ontelbare ervaringen en invloeden die in Rammstein's ooit afgeschermde wereld zijn binnengekropen in de laatste 2 jaar niet de kop op zullen steken wanneer de groep de volgende keer de opnamestudio betreedt.
"Dat zal erg interessant worden," zei een Rammstein aanhanger. "Ze groeiden op in een erg afgesloten samenleving - en hun uiterlijk, geluid en houding weerspiegelt die opvoeding. Maar nu ze zijn blootgesteld aan de hele wereld - en tegelijkertijd is de wereld blootgesteld aan hun. Er moet iets zijn dat afgeeft aan de ander. Ik zeg niet dat ze in het Engels zullen gaan zingen op hun volgende plaat, maar dingen kunnen een beetje anders zijn. Ze zullen nog steeds Rammstein zijn, dat is zeker, maar het zou een Rammstein kunnen zijn met een draai."